donderdag 6 april 2017

Zieligheid

Ik schrijf in mijn blocnote. Eindeloos. Alles wat ik voel, denk, doe en niet doe. Ik schrijf alles op. Ik praat met mezelf. Eindeloos. En ik kom tot vreemde ontdekkingen.
Ik besta uit contradicties. En waar die contradicties elkaar vanaf hun verste oever aan staren is boosheid en machteloosheid in mij.
Een van die contradicties gaat over wachten. Ik ben tegelijk erg goed in wachten en ik heb een hekel aan wachten.
Ik wacht graag als ik het wil. Als iets belangrijk voor mij is heb ik eindeloos geduld, maar als iemand anders mij laat wachten..... Dan wordt ik onzeker, boos, ongeduldig, verdrietig. Het voelt alsof iemand geen respect heeft voor mij. Ik moet volgen in iets wat iemand anders bedenkt. Ik ben de dupe van iemand anders slechte omgang met tijd. En iemand verprutst mijn tijd en ik durf er ook nog niets van te zeggen.
Zieligheid!!!!
Nog zo eentje.
"Ik ben het zat om rekening te houden met ieders zwakte en zieligheid."
Dit is de laatste zin die ik had geschreven in mijn blocnote  toen ik werd gebeld. Na een lang, zwaar en emotioneel gesprek eindigde het ermee dat die persoon mij toe beet dat ze er wel klaar mee was dat ik steeds zo zielig doe.
Ik???? Zielig doen!!!!!

Dat doe ik vast.
Machteloosheid is een van die gevoelens die maken dat ik me als een slachtoffer ga gedragen.
Ik heb het gevoel dat ik geen kant op kan. Ik kan boos worden, mijn woordje doen, maar het doet er niet toe. Ik voel me niet gehoord en dat frustreert mij. Er wordt geen rekening met mij gehouden. Er wordt niets met mijn mening gedaan. Het verandert niets.
Maar doe ik zelf wel wat met mijn eigen mening. Neem ik mezelf serieus? Verbind ik een actie aan mijn mening? Of wil ik eerst goedkeuring van de buitenwereld?
Vind je mij nog wel lief als ik dit doe/ vind/ zeg?

vrijdag 17 maart 2017

dictator goed- gevoel

Hoe kan het nou toch dat de ene dag alles ok is en de volgende dag alles het zelfde is gebleven en alles niet meer ok is.
Ik weet wel dat dat een gevoel is en niet echt zo is, maar dan nog.... wat moet ik er mee???
Wachten tot het over gaat? Waarschijnlijk.... Maar oei wat vind ik dat moeilijk.
Tegen de tijd dat het weer ok voelt, heb ik alle hoeken van mijn geest, lichaam en ziel afgezocht wat er nu in hemelsnaam gebeurd is.
Wat heb ik gedaan, niet gedaan, gezegd, wat ik niet moest zeggen, niet gezegd wat ik wel moest zeggen, gegeten, wie heb ik gezien, wat heb ik gelezen, ben ik moe.....
En altijd vind ik wel iets dat dan de boosdoener is geweest.
Waarschijnlijker is, dat ik met dat zoeken het alleen maar erger maak.
Zou ik maar gewoon rustig kunnen blijven en even een tijdje niets doen.
Rustig blijven???!!!!!
NEEEEE!!!!
Dit voelt niet ok DUS  dit MOET anders!!!!!!!
Ja, ja Tanja....
Wie is dat toch in mij die zo loopt te schreeuwen? Wie is er zo bang?


maandag 12 december 2016

alleen

Al een beetje aan het mijmeren wat 2016 mij gegeven heeft. ..
En toen las ik deze zin in de roman Rondom de zon van Paula Mclain
" Er zijn dingen die we alleen op onze dieptepunten vinden..."
Nou... dát dus.
Die dingen heeft 2016 mij gegeven.